பாரடைஸ் – விமர்சனம்

சுதந்திர இந்தியாவிலும் சமூகத்தின் விளிம்புநிலையில் தள்ளப்பட்ட ஒரு இனத்தினர், தங்களுக்கான உரிமையையும் சுய அடையாளத்தையும் நிலைநாட்ட முடியாமல் ஆதிக்கத்தின் பிடியில் சிக்கித் தவிக்கும் நிலையைப் பதிவு செய்கிறது ‘தி பாரடைஸ்’. ஒடுக்குமுறையிலிருந்து மீண்டு தனக்கென ஒரு சுதந்திரமான வாழ்க்கையை அமைத்துக்கொள்ளத் துடிக்கும் ஒரு சமூகத்தின் எதிர்ப்பையும், அந்த எதிர்ப்பிலிருந்து வெடிக்கும் கோபத்தையும் வன்முறையையும் மையமாகக் கொண்டு கதை நகர்கிறது.
ஆங்கிலேயர் ஆட்சிக் காலத்தில் இந்திய முதலாளி வர்க்கத்தினரின் கட்டுப்பாட்டில் அடிமை வாழ்க்கை வாழ்ந்த சவாரி இன மக்கள், நாடு விடுதலை பெற்ற பிறகு தங்களது வாழ்க்கையில் மாற்றம் ஏற்படும் என்றும், தங்களுக்கென உரிமையும் அடையாளமும் கிடைக்கும் என்றும் நம்புகின்றனர். ஆனால் அதிகாரம் மற்றும் ஆதிக்கத்தைத் தக்கவைத்துக் கொண்டிருக்கும் முதலாளி வர்க்கம், அந்த மக்களின் உரிமைகளை அங்கீகரிக்க மறுப்பதுடன், அவர்களை மீண்டும் மீண்டும் அடிமை நிலையிலேயே வைத்திருக்க முற்படுகிறது.
இதற்கு எதிரான சவாரி இன மக்களின் போராட்டம் தலைமுறை தலைமுறையாகத் தொடர்கிறது. அந்தச் சமூகத்தில் பிறக்கும் ஜடால் கதாபாத்திரத்தில் நானி நடித்திருக்கிறார். தனது தாயின் வழியில் அடக்குமுறைக்கு எதிராகக் குரல் எழுப்பும் ஜடால், தன்னுடைய இன மக்கள் தலைமுறை காலமாக அனுபவித்து வரும் அடிமைத்தனத்திலிருந்து அவர்களை விடுவித்து, அவர்களுக்கான தனித்த அடையாளத்தையும் சுதந்திரத்தையும் பெற்றுத்தர முயற்சிக்கிறார்.
ஜடால் முன்னெடுக்கும் இந்தப் போராட்டம் எந்தப் பாதையில் செல்கிறது? அடக்குமுறையின் பிடியிலிருந்து தனது மக்களை அவரால் மீட்டெடுக்க முடிந்ததா? அவரது முயற்சிக்கு என்ன முடிவு கிடைத்தது? என்ற கேள்விகளுக்கான விடைகளை, வன்முறை, இரத்தம், உயிரிழப்புகள் என அதிர்ச்சியூட்டும் பின்னணியில் விவரிக்கிறது ‘தி பாரடைஸ்’.
நானி, இதுவரை அவர் மீது ரசிகர்கள் கொண்டிருந்த மென்மையான ‘பக்கத்து வீட்டுப் பையன்’ தோற்றத்திலிருந்து முற்றிலும் வெளியே வந்து, கரடுமுரடான உடல்மொழியும் ஆக்ரோஷமான செயல்பாடும் கொண்ட கதாபாத்திரமாக மாறியிருக்கிறார். இந்த வேடத்துக்காக அவர் மேற்கொண்ட உடல் மாற்றம் மட்டுமின்றி, சண்டைக் காட்சிகளில் வெளிப்படுத்தும் வேகமும் வெறித்தனமும் கதாபாத்திரத்திற்காக அவர் செலுத்திய உழைப்பை உணர்த்துகின்றன.
வில்லன் வேடத்தில் தோன்றும் மூத்த நடிகர் மோகன் பாபு, படத்தின் ஆரம்பத்திலேயே தனது தோற்றத்திலும் நடிப்பிலும் காட்டும் அதிகாரத் தொனி மூலம் கதாபாத்திரத்தின் வலிமையை நிறுவுகிறார். அவரது கம்பீரமான அணுகுமுறை தொடக்கக் காட்சிகளுக்கு கூடுதல் தாக்கத்தை அளிக்கிறது.
காயடு லோஹர் நாயகியாகவும், சோனாலி குல்கர்னி முக்கிய வேடத்திலும் தங்களுக்கு வழங்கப்பட்ட வாய்ப்பை சரியாகப் பயன்படுத்தியிருக்கிறார்கள். அதேசமயம், ராகவ் ஜுயல் போன்ற திறமையான நடிகர்களின் கதாபாத்திரங்கள் இன்னும் அழுத்தமாக எழுதப்பட்டிருக்கலாம் என்ற எண்ணம் ஏற்படுகிறது.
அனிருத் ரவிச்சந்தரின் பின்னணி இசை, படத்தின் அதிரடி தருணங்களுக்கு தேவையான வேகத்தையும் பரபரப்பையும் வழங்குகிறது. குறிப்பாக சண்டைக் காட்சிகளில் இசையின் தாக்கம் திரையரங்கில் ரசிகர்களின் உற்சாகத்தை அதிகரிக்கிறது. ஆனால், சில காட்சிகளில் இசை அதிகப்படியான சத்தத்துடன் ஒலித்து, காட்சியின் உணர்வை மறைக்கும் அளவுக்கு முன்னிலை பெறுவதும் குறையாகத் தெரிகிறது.
ஒளிப்பதிவாளர் சி.எச். சாய், படத்தின் காலகட்டத்தையும் களத்தையும் கண்முன்னே நிறுத்துவதில் சிறப்பாகச் செயல்பட்டிருக்கிறார். 1980-களின் கிராமப்புறச் சூழல், பழங்குடி மக்களின் வாழ்வியல், அவர்கள் வசிக்கும் பகுதிகள் என அனைத்தையும் காட்சிகளில் இயல்பாகப் பதிவு செய்திருக்கிறார். பிரம்மாண்டமான காட்சியமைப்பும் அவரது ஒளிப்பதிவுக்கு வலு சேர்க்கிறது.
இயக்குநர் ஸ்ரீகாந்த் ஒடேலா, ‘தசரா’ படத்தில் கையாண்ட மண் சார்ந்த வன்முறை உலகத்தைப் போன்றதொரு களத்தையே இதிலும் உருவாக்கியிருக்கிறார். முதல் பாதியில் கதாபாத்திரங்களை அறிமுகப்படுத்தும் விதமும், அவர்களைச் சுற்றியுள்ள சூழலை மெல்ல மெல்ல இறுக்கமாக்கும் விதமும் இயக்குநரின் கதை சொல்லும் திறனை வெளிப்படுத்துகின்றன. இடைவேளைக் காட்சியும் திரையரங்கில் ரசிகர்களிடம் நல்ல தாக்கத்தை ஏற்படுத்தக்கூடிய வகையில் அமைந்துள்ளது.
ஆனால், இரண்டாம் பாதியில் படத்தின் வேகம் குறிப்பிடத்தக்க அளவில் குறைகிறது. ஒடுக்கப்பட்ட சமூகத்தினர், அவர்களை அடக்கி ஆளும் கொடூரமான வில்லன், அவர்களுக்கு ஆதரவாகக் களம் இறங்கும் நாயகன் என்ற மைய அமைப்பு ஏற்கனவே தமிழ் மற்றும் தெலுங்கு சினிமாக்களில் பலமுறை பயன்படுத்தப்பட்ட ஒன்றாக இருப்பதால், கதையின் அடுத்தடுத்த நகர்வுகளை எளிதில் ஊகிக்க முடிகிறது.
அதோடு, இரண்டாம் பாதியில் தேவைக்கு அதிகமாக நீளும் காட்சிகளும், தெளிவில்லாமல் நகரும் சில சம்பவங்களும் திரைக்கதையின் விறுவிறுப்பைப் பாதிக்கின்றன. காட்சியமைப்பு, நடிகர்களின் உழைப்பு, தொழில்நுட்ப நேர்த்தி என பல அம்சங்களில் பிரம்மாண்டமாகத் தெரிந்தாலும், கதையில் புதுமையும் திரைக்கதையில் தொடர்ச்சியான சுவாரஸ்யமும் குறைவதால் ‘தி பாரடைஸ்’ முழுமையான திருப்தியைத் தராமல் சற்று தடுமாறுகிறது.